“Wanneer ze mij kakker noemen, ben ik daar trots op”

Van vierde provinciale tot tweede klasse: waar eindigt de opmars van Kevin Geudens? De 26-jarige middenvelder begon zijn voetbalcarrière bij KVV Blauwvoet Oevel en speelt nu voor KV Mechelen, na tussenstops bij Meerhout, Dessel Sport en Verbroedering Geel. Sinds dit seizoen geniet Geudens het statuut van profvoetballer.Daardoor kon hij zijn job als arbeider opgeven en zich nog meer toeleggen op de sport. Sinds het begin van deze competitie is Geudens een van de steunpilaren van Malinwa, maar mooie liedjes duren niet lang. Dat ondervond ook Geudens. Een schouderblessure gooide roet in het eten. Momenteel werkt hij hard aan zijn comeback en vorige zondag viel hij een eerste keer in. Mogelijk kan zijn terugkeer nog beslissend zijn met het oog op de eindronde.

Je speelt sinds dit seizoen bij tweedeklasser KV Mechelen. Er bestaat in Mechelen nogal wat rivaliteit tussen het rood-gele KV en het groen-witte Racing. Heb je daar al iets van gemerkt?
Kevin Geudens: “Ja, dat is onvoorstelbaar. Minimum twee tot drie keer per week word je daarmee geconfronteerd. De mensen van KV kopen zelfs rood-gele schoenen, om te tonen dat ze echte kakkers zijn. De spelers houden daar rekening mee. Wij doen nooit iets groen-wit aan in de buurt van de club. De eerste keer dat je dat wel doet, word je meteen terechtgewezen.”
 
Je lijkt uit ervaring te spreken.
Spijtig genoeg heb ik het inderdaad zelf moeten ondervinden. Toen ik mijn contract ging tekenen, was het redelijk warm. Ik had net een wit polohemdje gekocht met groene, horizontale strepen. Iets dat op dat moment in was. Ik had echter niet stilgestaan bij de rivaliteit tussen de Mechelse clubs en kwam in die outfit op KV aan. Toen ik binnenkwam, zeiden ze meteen: “Je bent hier niet op de Racing, je bent op KV!” Toen pas viel mijn frank. Ik heb mijn contract getekend, maar dat hemdje heb ik sindsdien niet meer gedragen. Ze hebben er eens mee gelachen en gelukkig bleef het daarbij.”

Lijdensweg
Je bent lange tijd afwezig geweest wegens een zware schouderblessure.
Op twee december gebeurde het in een wedstrijd tegen United. Na twintig minuten ging ik een kopduel aan. Terwijl ik sprong, bukte mijn tegenstander zich, waardoor ik over hem viel en op mijn schouder landde. Die raakte meteen uit de kom, maar toen ik weer rechtstond, zat ook mijn schouder weer in de goede positie. Ik speelde dan nog een viertal minuten verder, maar bij een volgende corner werd er aan mijn truitje getrokken en raakte mijn schouder weer uit de kom. Later bleek dat alle aanhechtingen van mijn rechterschouderspier afgescheurd waren. Ik werd meteen geopereerd. De revalidatie verliep voorspoedig, zelfs beter dan gepland. Eerst zou ik vier tot zes maanden out ging zijn, maar nu, na drie maanden, heb ik toch al enkele wedstrijden gespeeld. Tijdens mijn revalidatie zocht ik in Genk de kinesist van de Maaseikse volleybalclub op. Die man weet veel van schouderblessures en heeft mij heel goed geholpen. Dankzij hem ben ik zo snel terug fit geraakt.”

Eindronde
KV Mechelen is nog steeds in de running voor een eindrondeticket en promotie naar eerste klasse. Denk je dat de eindronde een haalbare kaart is voor KV?
“Ik schat die kans hoog in. De derde plaats in de competitie geeft recht op eindronde. Antwerp en Dender hebben beide al een periodetitel en wij staan momenteel vrij stevig op de derde plaats. De zes punten die we voor staan op Kortrijk geven een geruststellend gevoel. Met nog zes wedstrijden te spelen moet dat eindrondeticket binnen zijn. Winnen we nog driemaal, dan kan er niets meer fout gaan.”

Vorig jaar speelde je met Verbroedering Geel ook de eindronde. Beschouw je deze ervaring als een voordeel met het oog op het einde van dit seizoen?
“Nu weet ik al wat het is. Maar de eindronde blijft toch altijd een beetje stresserend omdat er zoveel publieke belangstelling is. De wedstrijden worden ook rechtstreeks op tv uitgezonden. Overal zijn de competities gedaan en iedereen komt kijken. Dit jaar bestaat de mogelijkheid om naar eerste klasse te gaan en dat werkt sowieso motiverend. Vorig jaar met Geel konden we alleen spelen voor het behoud, wegens het omkoopschandaal waarin de club betrokken was. Maar met KV hebben we echt de mogelijkheid om naar eerste klasse te gaan. Ik ben ervan overtuigd dat we een goede kans maken.”

Is het een droom om met KV naar eerste klasse te gaan?
“Zeker. Van kleins af droom je om ooit daar te kunnen spelen en op tv te komen. Nu zijn we daar heel dichtbij. Als we in de eindronde een goede start kunnen nemen, hebben we de kans op promotie in eigen handen. Ik word 27 jaar: voor mij is dit het moment om naar eerste klasse te gaan. Ik ben geen 22 meer.”

Tijdens de indrukwekkende bekercampagne van KV dit seizoen kwamen er nog andere talenten van je boven. Je was als analist te gast in de eerste uitzending van Malinwa TV, een programma dat voor en tijdens de wedstrijden de supporters entertaint. Van Malinwa TV tot in de Champions Leaguestudio bij Robin Janssens en Gilles de Bilde?
“Nee, dat is zeker mijn ambitie niet (lacht). Bij mij telt enkel het sportieve. Ik zou heel graag in eerste klasse spelen. Commentator of co-commentator voor tv worden zegt mij niets. Daar zou ik mezelf niet op mijn gemak voelen. Ze hebben mij dat gevraagd bij KV Mechelen, en hoewel ik dat nog nooit had gedaan, heb ik toch toegezegd. Het is heel goed meegevallen. Ik was er zelf een beetje bang voor, maar de reacties waren zeer positief.”

Professioneel
Sinds vorig seizoen heb je een contract als profvoetballer. Heeft deze ontwikkeling een grote impact gehad op jouw dagelijks leven?
“Dat heeft heel veel veranderd. Ik ging altijd graag werken, maar doordat ik ’s avonds moest voetballen, maakte dat alles extra zwaar. Als profvoetballer heb ik veel meer rust. We trainen op maandag en dinsdag twee keer, op donderdag en vrijdag slechts één keer. Ik kan nu veel rustiger naar die trainingen toeleven. Als je overdag nog moet gaan werken, is die situatie helemaal anders. Ik had een job bij De Beuckelaer in Herentals, waar ik tot 16u moest werken. Daarna moest ik me telkens haasten om op tijd op de trainingen te verschijnen. Pas rond 20u was ik thuis en kon ik iets eten: het was echt een heel druk leven. Nu heb ik een zee van tijd, als ik niet geblesseerd ben, tenminste. Ik kan rustig eten en op mijn voeding letten. Als je wil, kan je heel professioneel leven en dat is zalig. Vroeger at ik bijna niets als ik ging werken. Nu neem ik de tijd om een gevarieerd ontbijt te nemen en tussen de trainingen ook gezond te eten. Mijn dag is nu echt goed georganiseerd.”

Jij bent pas op je 25ste profvoetballer geworden. Sommige jonge talenten hebben al op hun achttiende een contract. Bestaat het gevaar niet dat deze jongens gaan zweven?
“Er zijn veel jongens die daar goed mee omgaan, maar ik denk dat het voor veel jongere kerels wel een goede les zou zijn om eerst te weten wat werken is. Ik heb dat allemaal meegemaakt en voor mij is dit leven eigenlijk veeleer een surplus. Er zijn veel jonge gasten van rond de twintig die op training niets uitzetten en geen moeite doen. Dan denk ik: jongens, ga hier goed mee om, anders kan je over twee jaar gaan werken. Ik weet wat het is om ’s morgens vroeg op te staan en ’s avonds nog te moeten trainen. Ik durf die jongens daar dan ook wel eens op te wijzen. In de voorbereiding zei een van die spelers tegen mij: “Als het bij KV Mechelen niet lukt, zal ik wel gaan werken.” Ik heb hem toen geantwoord dat werken veel lastiger en zwaarder is dan hier een paar keer in de week te komen trainen.”

Heeft die werkervaring jou gemotiveerd om extra je best te doen?
“Jazeker, het zit in mijn karakter om hard te werken. Ik heb dat ook via mijn opvoeding meegekregen. Mijn ouders vonden dat ik op mijn negentiende moest gaan werken, en zo is het ook gebeurd. Daarom doe ik op training ook extra moeite, om de situatie waarin ik nu zit zo lang mogelijk te kunnen behouden. Ik heb een contract van twee jaar in Mechelen en na die periode kan het worden stopgezet of verlengd. Ik ga er alles aan doen om een contractverlenging te krijgen. Mijn doel is nog drie à vier jaar op deze manier te kunnen doorgaan. Hopelijk kan ik die periode zo lang mogelijk rekken.”

Iedereen op en rond het veld van KV draagt de naam kakker. Wat vind je van die negatief klinkende bijnaam?
“In het begin is dat raar om te horen, want het klinkt als een scheldwoord. Maar ze zijn dat in Mechelen zo gewoon dat iedereen daar zegt dat ze kakkers zijn. In Mechelen beschouwen ze dat helemaal niet negatief. Ze zijn daar zelfs heel trots op. Wanneer ze mij kakker noemen, ben ik daar ook trots op. Ik ben trots dat ik voor dat volk mag spelen.”