Volgens veel vrouwen is hij een troetelbeer met een zeer hoge aaibaarheidsfactor. Het mannelijk publiek omschrijft hem echter als een boomlange centrumspits met een neus voor doelpunten. De eeuwig breed lachende Bob Pee-ters (33) speelt ondertussen al zestien jaar professioneel voetbal. De geboren en getogen Lierenaar ging ooit als jeugdspeler van VV Ternesse zijn geluk beproeven bij SK Lierse. Daar viste Eric Gerets hem op en maakte van hem een topvoetballer. Met Lierse vierden zij in 1997 samen de landstitel. Peeters bewandelde vervolgens een internatio-naal pad met tussenstops bij Roda JC, Vitesse en Millwall. In 2005 keerde hij terug naar België om er bij Genk aan de slag te gaan. Zijn hart klopte echter nog steeds voor Lierse. Een seizoen later droeg Peeters na negen jaar terug het geelzwarte shirt. Momenteel vertoeft hij met de Pallieters in tweede klasse. Maar ambitieus als hij is, wil Peeters zijn club volgend jaar weer naar het hoogste niveau loodsen.

Je bent al een tijdje out met een blessure. Verloopt de revalidatie zoals gepland?
Peeters: “In het beste scenario zou ik _t geweest zijn voor de eindronde. Op een gegeven mo-ment zag je dat de eindronde voor Lierse heel moeilijk zou worden. Dus heeft men ook bewust tegen mij gezegd dat ik rustig naar juli toe mocht werken. Zo zou ik het volgend seizoen _t kunnen aan-vangen en de zes weken voorbe-reiding zeker kunnen meedoen. Ik hoop dat het zo zal zijn. Het ziet er goed uit. Ik heb nu nog zes à zeven weken en zoals het nu aanvoelt gaat dat zeker in orde komen. Ho-pelijk kan ik dan volgend jaar nog eens een seizoen spelen met zo weinig mogelijk blessureleed.”

Je begon bij Lierse en speelt er nu na negen jaar terug. Is de cirkel rond?”
Ik ben bewust naar Lierse te-ruggekomen. Ik zat bij Genk en had net een goed seizoen achter de rug. Toen kwam Lierse op de proppen. Ik was een huis aan het bouwen in Pulderbos, dat is in de buurt van Lier. Ik had geen zin om nog alle dagen naar Genk te rijden. Zo veel op de autostrade zitten, het is toch ook niet altijd ongevaarlijk. Dus heb ik bewust gekozen om voor drie jaar terug naar Lierse te komen. Door twee achillespees operaties heb ik nog niet echt kunnen brengen wat ze van mij verwachtten. Ik hoop _t aan de aftrap van volgend seizoen te komen en zo Lierse te kunnen brengen waar ze thuishoren, eer-ste klasse!”

Lierse haalde net de eindronde niet. Wat ontbraken ze om nu al terug naar eerste klasse te gaan?
“Kwaliteit denk ik. Vooral de eerste ronde hebben we met heel veel jonge kerels moeten spelen en verloren we te veel punten. Als je maar twintig punten telt weet je dat het moeilijk wordt natuurlijk. Zou je er zesentwintig halen dan speel je nu eindronde. Als je naar de ploegen kijkt die boven ons eindigden, Tubeke, Antwerp, Uni-ted dan moet je durven toegeven dat zij gewoon meer kwaliteit en maturiteit hebben dan wij. Een supporter zal er misschien anders over denken maar volgens mij is het niet slecht dat we nog een jaar
langer in tweede blijven. Zo kunnen we de groep ver-sterken en volgend jaar meedoen voor de promotie-plaatsen en misschien wel voor de titel. Als Lierse het een beetje slim aanpakt, nu al de _nanciële perikelen en het Yé spook helemaal weg zijn, kan er niks ons nog in de weg staan om terug naar eerste klasse te gaan. We moeten het gewoon rustig aan doen en bouwen aan een goed elftal. Als je ziet naar onze achterban, de supporters blijven zelfs bij 3-0 zingen, en het fan-tastisch werk van de club dan kan dit alleen maar een succesverhaal worden.”

Toen Lierse naar tweede klasse zakte kon je voor veel geld naar Duitsland?
“Ja, een Duitse derdeklasser die terug naar tweede wilde had een bod op mij gedaan. Ik wilde niet weg bij Lierse dus deed ik een zeer hoog tegenbod. Ik dacht: “Daar gaan ze toch nooit op ingaan.” Ze bo-den echter nog hoger. Ik heb toen zelf gezegd dat ik het niet zou doen. Ik had daar helemaal geen zin meer in. Na mijn blessure had ik toch nog een goede eind-ronde gespeeld en ik wilde absoluut bij Lierse blijven. Ik heb lang genoeg in het buitenland gespeeld dus het _nanciële was voor mij niet meer zo belangrijk.

Veel mensen kennen je omdat je vaak op tv komt. Hoe ben je in de media terechtgeko-men?
“Via Mark Uytterhoeven eigenlijk. Een hele tijd geleden vroeg hij mij voor het programma Megascore op Film-net. Dat was een soort amusementsprogramma met een quiz en zo. Het klikte zo goed tussen Mark en mij dat hij vroeg om het jaar daarna, tijdens het WK in ‘98, mee te werken aan zijn programma. Het was vooral in de studio de wedstrijden analyseren en wat lachen en zwanzen. Vanaf toen werd ik meer en meer gevraagd voor tv. In 2000 hadden ze me dan gevraagd om vlie-gende reporter te zijn, daar spreken de mensen nu nog altijd over. Dat lanceerde mijn tv-carrière hele-maal. Nu is het elke dag wel dat ze voor iets bellen. Ik probeer mij toch zoveel mogelijk te beperken tot dingen over voetbal.”

Doe je dat werk graag?
“Ja, zeker die ana-lyses en zo, je leert ook heel veel bij. Ik volg onder-tussen ook zelf een trainerscursus. Het eerste jaar heb ik net achter de rug. Ik zou dus ook graag in het trainersvak stappen, op welk niveau dan ook. Doordat je voor tv wedstrijden moet analyseren en fases bespre-ken, ben je onbewust ook weer aan het bijleren over voetbal. Daar-door wordt je toch ook weer iets beter als trainer. Naar de toekomst toe is dat toch wel positief. Maar in zo van die spelprogramma’s doe ik heel zelden mee. Behalve als het kwalitatief goed genoeg is. Zoals ‘De pappenheimers’ of ‘De slimste mens’, die dingen doe ik wel omdat ik er zelf ook graag naar kijk. Daarbuiten probeer ik amusementsprogramma’s zo veel mogelijk af te wimpelen.”

Naast voetballen en wedstrijd-analyses maken voor tv verkoop je ook sportkleding?
“Ja, mijn neef Tom heeft mij warm gemaakt voor het idee en we hebben dan samen een _rma op-gericht ‘Teamsport Peeters’. Wij verkopen vooral voetbaltenues van het sportmerk Jako aan voet-balclubs. Dat komt omdat ik bij Lierse altijd met kleding van Jako heb gespeeld. Het is een kwalita-tief goed merk dat nog betaalbaar is. Maar we verkopen bijvoorbeeld ook voetbalschoenen van Adidas en Oasics. Het is eigenlijk gewoon een uitdaging en we zien wel wat er van komt. Je moet soms ambitie hebben. Ik ben nog actief voetbal-ler en mijn neef heeft zijn eigen tuincenter, het is dus zeker niet ons hoofdberoep. Het is meer een hobby en we willen zien hoe ver we daarmee kunnen geraken.”

Je speelde een hele tijd in het bui-tenland. Heb je veel verschillen gemerkt tussen de voetbalcultu-ren?
“Ja, absoluut! Nederland was heel verfrissend en verademend voor mij. Ik had altijd bij Lierse gespeeld, vanaf mijn tien jaar al. Ik kende niets anders dan Lierse. En dan kom je ineens in een competitie waar de lat tactisch en technisch veel hoger lag. Als je in die tijd bijvoorbeeld tegen Ajax speelde met de De Boertjes, Litmanen, Van der Sar, Rijkaard, Blind,… noem maar op, PSV met Cocu, Jonk, Stam allemaal internationals op alle plaatsen dus dat was voor mij natuurlijk ongeloo_ijk om tegen die mannen te spelen. Die zes jaar dat ik in Nederland heb gespeeld, hebben van mij een veel comple-tere voetballer gemaakt. Dan ben ik naar Engeland gegaan. Daar is voetbal pure passie. Heel dat land ademt voetbal. Waar je ook speelt of waar je ook naartoe gaat het is altijd voetbal, voetbal, voetbal. Dat is natuurlijk een andere beleving dan hier of in Nederland. Het was ook een heel andere mentaliteit. Kick and Rush! Kracht, duels win-nen, echt knokken. Dat was wel wat anders dan in Nederland. Maar het belangrijkste vond ik dat ze zo-wel in Engeland als in Nederland op het gebied van infrastructuur veel verder staan dan in België. Ik denk persoonlijk ook dat daar een beetje het probleem zit met het Belgisch voetbal. Wij zitten nog altijd in verouderde stadions te spelen. Ik denk dat daarom de middelen niet vrijkomen om Bel-gië naar een hoger niveau te tillen. Volgens mij ligt het niet enkel aan de opleiding. Het is een kwestie van de goede spelers te kunnen houden. Op dat gebied is er nog heel wat werk aan de winkel!”

In Engeland speelde je voor Mil-lwall FC. Deze club staat overal bekend om zijn Hooligans. Er werd zelf een _lm (Hooligans) over gemaakt.
“Ik vond dat nogal meevallen. Je ziet natuurlijk wel dat dat geen brave mensen zijn maar het is niet zo erg zoals velen er over doen. Het zijn natuurlijk geen doetjes. Ik moet zeggen dat ik daar ook vaak met mijn kinderen naar het voet-bal ging kijken. Wij hebben daar nooit iets van geweld gezien, ook niet rond het stadion of zo. Maar natuurlijk als ze op verplaatsing moeten en ze komen op de trein supporters van de andere ploeg tegen, dan zit het er wel eens op. Een Belgische vriend van mij die in Londen woont kwam een tijdje geleden bij me op bezoek. Hij had de kopman van de hooligans van Millwall bij, de Godfather zoals ze zeggen. Die is mee bij mij thuis een pint komen drinken. Dat was een heel normale man. Maar in Millwall kent iedereen hem. Hij is eigenlijk de man die aan het hoofd staat van de harde supporterskern. Die kerel was zo _er als iets dat hij bij mij een pint bier mocht komen drinken. Een heel to_e gast!”

Toen je naar Millwall verkaste moest ook je gezin verhuizen naar Engeland. Was dat niet ver-velend voor hen?
“Dat viel heel goed mee. Mijn zoon was zes weken en men dochter werd er twee in oktober. Ze waren dus nog net te klein om het alle-maal te bese_en. In Engeland was het enkel ’s morgens training. Van-af dan was je de rest van de dag vrij. Ik had daar dus heel veel tijd voor mijn familie eigenlijk. Het was er ook heel rustig. In België word je altijd aangesproken. Iedereen kent je. Ginder was het van: “Who the fuck is Bob Peeters?” Ik liep daar rond en iedereen liet me ge-rust. Het was eigenlijk de zaligste periode uit men leven. Moest Mil-lwall op dat moment geen _nanci-ële problemen krijgen, was ik daar misschien nog altijd geweest.”

Door bij verschillende clubs te spelen kwam je ook enkele ge-weldige coaches tegen. Wie van hen heeft jou het meest bijge-bracht over voetbal?
“De beste trainer die ik heb gehad was Sef Vergoossen. Ik heb onder andere voor Ronald Koeman, Eric Gerets en Martin Jol gespeeld. Dus ik heb inderdaad wel wat goede trainers gehad. Maar als totaalpak-ket was Sef Vergoossen de beste. Ik vind het daarom ook niet verwon-derlijk dat hij dit jaar met PSV kam-pioen is gespeeld in Nederland. Het is een heel menselijke gast die constant over voetbal nadenkt en iedereen op zijn beste positie weet uit te spelen. Hij is tactisch heel sterk en weet gewoon wat er over een heel seizoen gaat gebeuren. Hij kan zijn ploeg ook heel goed _t houden. Ik heb tijdens die pe-riode weinig last gehad van bles-sures. Dat was een van de redenen waarom hij voor mij de beste was. Maar de man die van mij een voet-baller gemaakt heeft was Eric Ger-ets. Op een moment dat niemand iets in mij zag zei hij resoluut: “Ik ga voor Bob Peeters.” Hij zou van mij de ideale targetman maken voor Lierse. Hij heeft samen met Eikelkamp, die op dat moment bij Brugge was, het woord targetman een andere wending gegeven.”

Men zegt wel eens dat heden-daagse coaches meer psycholo-gen dan trainers zijn.
“Dat is absoluut heel belangrijk. Een goede trainer weet dat hij met een mens bezig is. Op momen-ten dat er in het privé leven iets gebeurd moet hij daar van op de hoogte zijn. Voetbal heeft ook heel veel te maken met vertrouwen. Je mag de beste speler ter wereld zijn, vertrouwen blijft heel be-langrijk. Neem nu Ronaldinho. Op een bepaald moment was hij het vertrouwen kwijt en hij raakte ook gene knikker meer. Het is belang-rijk dat je je als speler goed in je vel voelt. Daarom denk ik inderdaad dat een trainer psychologisch zeer goed onderlegd moet zijn.”

Je kende heel wat schitterende momenten tijdens je loopbaan. Wat was volgens jou het ultieme hoogtepunt uit je carrière?
“De titel met Lierse, de beker met Roda en men eerste goal voor de nationale ploeg zijn toch de voor-naamste hoogtepunten. Dat zijn dingen die je nooit vergeet na-tuurlijk. Als kleine speler droom je ervan om ooit in de nationale ploeg te komen. Als je er dan staat en je kan een goal maken is dat ongeloo_ijk natuurlijk. Als je het achteraf bekijkt denk ik dat het kampioenschap met Lierse toch het ultieme was. We hadden toen echt een ongeloo_ijke groep. Ik denk dat we zoiets de eerste jaren op Lierse niet meer gaan meema-ken … in eerste klasse.”

Je haalde ondanks goede kwa-li_catiematchen toch nooit een groot tornooi met de Rode Dui-vels. Is dat misschien het enige ontbrekende op je palmares?
“Op het moment dat ik bij de se-lectie was, onder Robert Waseige, raakte ik vlak voor het WK gebles-seerd. Door een trap op men voet was mijn middenvoetsbeentje gebroken. Ik moest mij dus drie maanden voor het WK begon nog laten opereren. Uiteraard geraakte ik niet tijdig _t genoeg. Op dat moment vond ik dat zeer spijtig. Langs de andere kant kan je zeg-gen dat dat het enige is dat ik niet heb meegemaakt. Wanneer je als achtjarige voetballer bij Ternesse speelt en je ziet nu wat ik bereikt heb, denk ik niet dat ik moet kla-gen dat ik geen WK gespeeld heb. Ik heb heel veel gekregen en ben daar enorm blij om. Ik heb een zoon van vier jaar en die wil nu ook beginnen voetballen. Ik denk dan, als die op zijn eenentwintig-ste kan meemaken wat ik ooit heb meegemaakt, wil ik daar nu met-een voor tekenen”

Schaatsbaan Flanders on Ice in Leest is dé plek voor beginnende kunstschaatsers.

Vrijdagavond 22 uur. Twee jonge kerels hebben de ijspiste voor een uurtje afgehuurd. Ze omringen de ijsbaan met brandende kaarsen en vormen in het midden van de piste een hart uit theelichtjes. De spots gaan uit en romantische muziek weerklinkt. Twee geblinddoekte meisjes worden naar de piste geëscorteerd. Het begin van een romantische avond in Flanders on Ice…

“Hier maak je echt van alles mee!”, lacht Timmy Aelbrecht (26). Timmy werkt fulltime bij Flanders on Ice. Hij staat in voor de cafetaria, de schaatsverhuur en zorgt ervoor dat de ijspiste in prima staat is. “Het draait hier volledig op mij alleen”, gniffelt hij,“maar ik vind het niet echt werk, het is eerder een hobby. Ik ken ook bijna iedereen die hier langskomt.” Af en toe trekt Timmy ook zelf de schaatsen aan. “Het is heel goed voor de conditie en je gebruikt spieren die anders niet vaak aan bod komen.”

Flanders on Ice heeft een opmerkelijk kleine piste in vergelijking met de ijsbanen van Leuven of Heist-op-den-Berg. Dat beseft ook Timmy. “De meeste mensen worden afgeschrikt door onze kleine piste. Vandaar dat er ook niet altijd veel volk op afkomt. We hebben ook een tijd een ijshockeyclub gehad maar die is verhuisd naar Leuven omdat de baan daar groter is. Onze piste is eerder perfect voor kunstschaatsen.”

Wendy De Coster (26) is sinds haar zesde gefascineerd door het schaatsen. Ze geeft privéles kunstschaatsen. “Het is jammer dat de schaatsbaan van Leest zo onbekend is. De meeste mensen weten niet eens dat je er vrij kan schaatsen en lessen kan volgen”, vertelt Wendy.

Bij de jeugd werd Wendy onder andere Vlaams en Belgisch kampioene. “Alles wat er toen te rapen viel van prijzen, heb ik binnengehaald”. Toch begon het schaatsen eerder toevallig voor haar. “Omdat ik allergisch ben voor kleurstoffen en bewaarmiddelen moest ik van de dokter gaan sporten. Ik en sport dat was vroeger niet echt een goede combinatie. Toen ik op aandringen van mijn nichtje mee ging schaatsen, wist ik niet eens wat schaatsen was. Maar het beviel me enorm.” Op haar zeventiende hield Wendy de wedstrijden voor bekeken en sindsdien geeft ze privéles.

Een wielerteam is een goed geoliede machine. Maar zonder een goede ploegbestuurder loopt zij onvermijdelijk vast. Hij is degene die de zware beslissingen moet nemen en het vuile werk opknapt. Van een goede wedstrijdtactiek tot het aangeven van drinkbussen. Zowel koersintelligentie als technische capaciteiten zijn vereist. De taak van ploegbestuurder is ook zeker niet voor watjes. Het wringen tussen volgwagens, coureurs en wedstrijdmotors vraagt een grote dosis assertiviteit. De discussies met andere ploegleiders durven in het heetst van de strijd wel eens hoog oplopen. Soms gaat het zelfs zo ver dat ze je bijna van de baan rijden.

Den Beire
Albert Indekeu (61), den Beire voor de vrienden, is ploegbestuurder bij wielerclub Heist Zuiderkempen. Hij begeleidt er het elite- en belofteteam. In totaal zijn dit een negentiental renners. De koers zit hem in de genen. Al van jongs af volgde hij vol bewondering zijn oudere broer Marcel. Die was ooit een zeer beloftevol wielerkampioen maar sneuvelde op 21-jarige leeftijd in Kongo. Het weekend is voor Albert het hoogtepunt van de week. Dan schuimt hij het hele land af om zijn jongens tijdens de koers bij te staan. Wat drijft hem om elke keer weer het beste van zichzelf te geven? Hoe ziet de koers er uit door de ogen van een ploegbestuurder? Ik ging een dag met hem op stap in de hoop een antwoord op deze vragen te vinden.

Ik ontmoet Albert in zijn woonplaats Rillaar. Een rustig dorpje in de onmiddellijke omgeving van Aarschot. Voor de deur staat een broodautomaat. Het enige overblijfsel van Bakkerij Rita, de bakkerswinkel die zijn vrouw jarenlang uitbaatte. Den Beire is net zijn laatste boterhammetje aan het opeten wanneer ik bij hem binnenval. Aan een van de muren hangt een zeer oude zwart-wit foto van zijn broer Marcel. “Het is belangrijk genoeg te eten voor de koers”, verwittigt hij me al lachend. Een uitspraak die blijkbaar niet alleen voor zijn renners opgaat. Vervolgens doet hij het verloop van de dag uit de doeken. Eerst is er een fotosessie met de ploeg gepland voor de hoofdsponsor. De koers die hij daarna gaat volgen is het provinciaal kampioenschap voor eliterenners zonder contract in Berlaar-Heikant. Een van de belangrijkere wedstrijden van het jaar. Wie hier wint, mag zich een jaar lang kampioen van de provincie Antwerpen noemen. “Wij hebben één coureur die kans maakt op de overwinning. Wim de Vries doet het dit jaar heel goed, onze hoop is vooral op hem gericht”, antwoordt Albert op de vraag of zijn ploeg kan winnen vandaag.

Sponsors plezieren
Om 12u10 zetten we koers richting drankendiscount De Kievit in Heist-op-den-berg. Een zeer belangrijke sponsor die per jaar toch zo’n 25.000 euro investeert in de club. Op de parking staan een aantal renners ons reeds op te wachten. Ook de fotograaf is er klaar voor en vertrouwt op de ploegleider om zijn jongens mooi onder het uithangbord van de winkel te positioneren. Tussen de foto’s door wordt er vooral over de koers van de dag gesproken. Een onderwerp dat ter discussie staat is het aantal sterren dat de krant aan bepaalde coureurs geeft. Sommige jongens vinden dat verschillend renners onder- of overschat worden. “Wie nu echt favoriet is zal de koers bepalen en niet de gazet”, mengt de ploegleider zich in het debat.

Briefing
Na de sessie vertrekt het hele gezelschap naar Berlaar-Heikant. Zo’n 170 renners waaronder vijf van Heist Zuiderkempen zullen er strijden voor de kampioenentrui. De ploegbestuurders worden echter eerst nog verwacht op de briefing. Die vindt een half uurtje voor de koers plaats. In afwachting van de koersorganisatie en lokale politie staan de ploegleiders ongeduldig klaar. Albert lacht met een van zijn collega’s. “Zie hoe zenuwachtig hij is. Hij denkt dat hij kan winnen vandaag!” Er zijn zeven teams die de wedstrijd met de wagen volgen. Het reglement zegt dat een team bestaande uit minimum vijf renners een volgwagen mag inzetten. Aangezien Heist Zuiderkempen net vijf jongens aan de start krijgt, mogen we de koers vandaag vanuit de karavaan volgen. Een mooie kans om de ploegbestuurder in het heetst van de strijd aan het werk te zien. Tijdens de briefing met de koersdelegees en de lokale politie worden enkele veiligheidsvoorschriften en gevaarlijke punten in het parcours overlopen. Er worden ook nog eens duidelijke afspraken gemaakt in verband met de bevoorrading. Het is namelijk zo dat tijdens zowel de eerste twee als de laatste twee ronden geen drinkbussen mogen aangereikt worden aan de renners. Last but not least worden de nummers van de volgwagens getrokken. Een zeer spannend moment. Deze nummer bepaalt namelijk als hoeveelste wagen in de karavaan je zal rijden. Het is natuurlijk belangrijk om goed vooraan te zitten als je in contact wil blijven met je renners. Den Beire heeft pech. Hij krijgt het nummer zes. Dat wil zeggen dat hij slechts als zesde wagen in de karavaan zal rijden. “Dit seizoen hebben we alleen nog maar pech gehad. Elke keer dat de nummers getrokken worden zit ik helemaal achteraan”, zucht hij teleurgesteld.

Na de korte briefing begeven we ons naar de wagen. Onderweg ziet Albert een bekend gezicht aan de inschrijvingen. “Een Brabander die zich komt inschrijven voor het provinciaal kampioenschap van Antwerpen! Dat is de mop van de dag!” De volgwagen wordt in gereedheid gebracht. De radio waarmee de bestuurders, delegees en politie in contact staan, wordt zorgvuldig geïnstalleerd. Dit is een zeer belangrijk instrument voor de ploegbestuurder. Hiermee wordt hij op de hoogte gehouden van wat er zich in de koers afspeelt. Ludwig De Vries is de mecanicien van Heist Zuiderkempen. Hij is de vader van Wim De Vries, een van de betere renners uit de ploeg. Ludwig zorgt voor het vervangen van de wielen wanneer een coureur lek rijdt. Indien nodig reikt hij ook af en toe eens een drinkbus aan. De wielen worden door hem mooi op volgorde in de koffer van de wagen gelegd. De achterwielen links en de voorwielen rechts. Een vaste volgorde die, wanneer het nodig zou zijn, een razendsnelle wielvervanging in de hand werkt. Ludwig waarschuwt me al lachend: “Nu is de ploegbestuurder nog kalm maar wacht tot de koers bezig is, dan wordt hij lastig en nijdig!” Net voor de start raadt den Beire me aan eerst te gaan plassen. “Een koers duurt lang als je in de wagen zit, je kan het je niet veroorloven om langs de kant te gaan staan.”
Klaar voor de start
“Eén minuut voor start”, klinkt het vanuit de wedstrijdradio. Terwijl de andere ploegbestuurders al nagelbijtend achter het stuur zitten, maakt den Beire nog tijd om met de supporters een weddenschapje af te sluiten. Als een van zijn renners het podium haalt mag heel de ploeg op zijn kosten gaan eten. Om 14u30 gaat de koers van start. Zestien ronden van een achttal kilometer zullen bepalen wie zich dit jaar kampioen van Antwerpen zal mogen noemen. Reeds in de eerste ronde moet Albert aan de slag. Serge Joos, een van zijn renners, is ten val gekomen in een scherpe bocht. Wanneer we ter plaatse zijn, zit Serge al terug op zijn fiets. Hij pikt aan in het zog van de wagen en kan zo op korte tijd weer terug naar het peloton rijden. “Normaalgezien wordt dit niet toegestaan door de wedstrijdjury. Maar bij een val knijpen ze wel een oogje dicht”, informeert Albert me. Enkele ronden verder ziet hij vanuit de karavaan dat Joos aan de staart van het peloton bengelt. Hij snelt vervolgens de andere wagens voorbij tot aan de kopwagen van de jury. Hij wijst naar Serge om hen duidelijk te maken dat hij tot bij zijn renner wil. Een bevestigende knik is voldoende voor Albert om tot naast het peloton te rijden. “Probeer op te schuiven nu hé!”, roept hij over zijn jongen die meteen gevolg geeft aan de instructies van zijn ploegleider.

De rest van de koers verloopt vlekkeloos voor de ploeg van Heist. Onderweg is er tijd om eens naar bevriende supporters naast het parcours te claxonneren of te roepen. “Het is vandaag heel rustig in de koers. Ze zeggen bijna niets door de radio. Andere koersen is het om de twee seconden wel iets”, vertelt Albert me. Er wordt echter wel heel hard gekoerst. Met 45 km/h gemiddeld ligt het tempo van het peloton heel hoog. Na een uurtje wedstrijd worden de eerste renners gelost. Onder hen een bekend gezicht. Geert Wellens, broer van veldrijder Bart Wellens, moet net als enkele anderen het peloton laten rijden. In de volgwagen hoor ik al een tijdje een constante pieptoon. Ik vraag Albert of er soms iets mis is met zijn radio. Tot zijn verbazing stelt hij vast dat de batterij bijna leeg is. Gelukkig heeft onze mecanicien reservebatterijtjes bij. Ondertussen zijn er toch een tiental renners in geslaagd een voorsprong van een halve minuut uit te bouwen. Onder hen enkele van de favorieten. Halverwege koers staat een renner van de organiserende ploeg uit Baal langs de kant. Den Beire kijkt verbaast toe hoe hun volgwagen driest te keer gaat en de renner vergeet te helpen. “Subiet rijdt hij zijn eigen coureurs nog dood, de voorzitter van Baal”, zucht hij geërgerd.

Spanning
Het einde van de wedstrijd nadert. De zenuwen laten nu toch af en toe van zich horen. Albert durft nu al eens vitten op de acties van bepaalde renners en andere ploegbestuurders. Bij het ingaan van de voorlaatste ronde ziet hij hoe een van zijn collega-ploegleiders een drinkbus aangeeft voor de ogen van de jury terwijl dit volgens het reglement niet meer is toegestaan. “Dat is prullen zoeken!”, reageert hij en doet vervolgens teken naar de man achter het stuur. De kopgroep nadert ondertussen stilaan de meet. Eén renner demarreert op een halve kilometer van de finish. Het blijkt de beslissende ontsnapping te zijn voor Jens Renders die de wedstrijd zo op een handvol seconden wint. In de achtervolgende groep zijn het Dave Bruylandts en Patrick van Roosbroeck die respectievelijk tweede en derde worden. Albert is niet ontgoochelt. “Tegen deze overmacht kunnen mijn jongens niets inbrengen”, relativeert hij. Drie van zijn vijf renners rijden de wedstrijd uit. Wim De vries wordt 19e, Serge Joos 36e en Sven Van Eyndt 47e.

Na de wedstrijd gaat Albert zijn jongens opzoeken. Hij geeft ze goede raad en checkt of alles in orde is. Onderweg naar huis zit hij alweer met morgen in het hoofd. Dan volgt hij zijn beloften die het provinciaal kampioenschap in Limburg rijden. Het leven van een ploegbestuurder is een eindeloze reis van de ene naar de andere koers.

‘Treasure Island’, ‘Blackbeard’ en ‘Pirates of the Caribbean’ zijn enkele bekende piratenfilms die we allemaal ooit wel een keertje gezien hebben. Ze geven ons een romantisch beeld van de tijd toen piraten met houten been en doodshoofdvlag op grote driemasters over de oceanen zwierven. Al deze films belichten piraterij vanuit een historisch perspectief. Ze spelen zich af rond de zeventiende en achttiende eeuw. Maar hoe is het met deze problematiek in de 21^e eeuw gesteld?Wist u dat er regio’s in de wereld zijn waar dit onderwerp nog steeds zeer actueel is en een groot probleem vormt voor de overzeese handel? Internationale vrachtschepen zijn dezer dagen niet zo blij bij het vernemen van bepaalde bestemmingen. Vooral Zuid- en Zuidoost-Azië (de Zuid-Chinese Zee), delen van Zuid-Amerika, de Indische Oceaan en het zuiden van de Rode Zee zijn gevreesde gebieden. De vrachtschepen worden er vaak bedreigt door kleine motorboten die moeilijk te onderscheiden zijn van vissersbootjes. De piraten komen zo dikwijls onopgemerkt aan boord en enteren vervolgens het schip.

 In de periode tussen 1993 en 2003 is het aantal aangegeven gevallen van piraterij verdriedubbeld. In 2004 werden in totaal 251 gevallen gemeld waarvan er zeventig plaatsvonden in Indonesische wateren. Deze spectaculaire stijging is een gevolg van de machtsafname van de westerse marines. Vooral de Royal Navy (de Britse zeemacht) heeft ten opzichte van het begin van de twintigste eeuw zijn sterkte verloren. Deze machtsafname was een resultaat van het einde van de Koude Oorlog. Hierdoor hadden verschillende landen geen uitgebreide vloot meer nodig en verdween een groot deel van de controle die ze uitoefenden op zeevaartroutes die hun territoriale wateren doorkruisten. De handel daarentegen nam tijdens deze periode gestaag toe. Deze twee factoren zorgden ervoor dat het voor zeerovers gemakkelijker werd om schepen te benaderen en eventueel te overmeesteren. Rik Nuyts (23) studeerde aan het Maritiem Instituut te Vlissingen. Hij deed enkele keren stage op vrachtschepen die wereldwijd gingen laden en lossen. Ook hij kwam in contact met moderne piraterij. Hij vertelt ons zijn ervaringen. Nuyts: Er zijn een paar gebieden en zeeën in de wereld, vooral in Azië aan de kanten van Indonesië, waar piraterij nog altijd bestaat. Het zijn van die louche mensen die met speedboten zonder lichten rond je schip komen varen. Vervolgens proberen zij aan boord te komen om onopgemerkt te stelen. Soms trachten zij ook het schip te overmeesteren. Er zijn enkele gevallen bekend van schepen die gewoon verdwijnen. Ze worden geënterd en dan helemaal overschilderd. Onder valse papieren worden ze dan terug te water gelaten. Ik heb het zelf ooit een keer meegemaakt toen we in Vietnam voor anker lagen. Er zijn toen vreemden aan boord gekomen vanuit kleine bootjes. Ze hebben toen heel veel materiaal gestolen. Vooral touwen en trossen maar ook apparatuur zoals boormachines waren weg. Toen was het groot alarm natuurlijk. Er bestaan procedures in dergelijke gevallen. We moesten allemaal op een centrale plek verzamelen en daarna in groepjes patrouilleren om te zien of er nog ‘piraten’ aan boord rondspookten. Zonder wapens of zo want die zijn verboden op Nederlandse koopvaardij. Eigenlijk maak je dus geen schijn van kans als ze proberen het schip te overmeesteren. We kunnen enkel met brandweerslangen proberen hen weg te spuiten. Dat is onze enige vorm van verdediging.  

Ook Albert Ubbels (37), machinist, ligt ’s nachts vaak te piekeren over de toenemende agressie op zee. “De Piraterij neemt toe en zeerovers worden steeds gewelddadiger”, zegt hij. “Toen ik met varen begon, kwam het ook voor. Maar niet op zo’n schaal als nu. En zeker niet zo gewelddadig.” Volgens hem zijn er drie soorten piraterij.”Je hebt de corruptie bij de lokale autoriteiten, de criminaliteit rondom de ankerplaats en de klassieke piraterij waarbij overvallers schepen enteren.”Ubbels: Om met het eerste te beginnen: corruptie vind je op de hele wereld. Alleen gaat het in het ene land veel openlijker dan in het andere. In Conakry, de haven van Guinee in West-Afrika, zag ik dat ambtenaren in het havenkantoor ons geld in stapeltjes uittelden. Dit is voor die en dat voor die. En de volgende dag wilden ze weer geld. In Nigeria zijn ze even corrupt, maar daar betaal je meestal maar één keer en ben je van het gezeur af. Ander voorbeeld: in Indonesië worden ‘s nachts je trossen gestolen. Die kun je dan de volgende dag in het marinekantoor in de haven terugkopen. De criminaliteit bij de ankerplaats heeft in de regel betrekking op gelegenheidsdieven die een kans wagen. Ze proberen ‘s nachts aan boord te klauteren. De buit bestaat meestal uit trossen, gereedschap en zaken zoals poten verf. Vaak komen ze de goed afgesloten vertrekken van de bemanning of de brug niet in. Toen ik nog bij Seatrade werkte, zijn we weer een keer ’s nachts beroofd toen we voor anker lagen bij een fruitterminal in Italië. Niemand heeft de insluipers gehoord, maar toen we ’s ochtends wakker werden, bleek dat ze alles overhoop hadden gehaald. Er stond allerlei buit gereed om meegenomen te worden. Kennelijk waren ze tijdens de klus gestoord en waren ze hem gesmeerd. De derde, klassieke vorm van piraterij boezemt zeelieden tegenwoordig de meeste angst in. Razendsnelle speedboten met tot de tanden bewapende zeegangsters enteren schepen. Soms nemen ze genoegen met een deel van de lading of de bezittingen van de bemanning. Soms zetten ze de opvarende overboord en stelen het schip met lading en al. Piraten voeren geen licht, maar je kunt ze met je radar peilen. Als je ze in de gaten hebt, moet je dat meteen laten merken door een schijnwerper op hun boot te richten. Meestal gaan ze er dan vandoor. Kapiteins proberen ook om te ontkomen door meer knopen te maken of door te zigzaggen. We hebben geen wapens aan boord. Dat mag trouwens ook niet. Sommige schepen hebben één pistooltje, in de kluis van de kapitein. Maar door wapens escaleert de zaak alleen. Gelegenheidsdieven kun je wegjagen door je eens flink kwaad te maken. Professionele zeerovers schrik je echt niet af met een geweer. En ik zie ons voorlopig ook nog geen mariniers meenemen.Toch zijn er mensen die initiatieven willen ondernemen om piraterij tegen te gaan.

In juni van 2005 riep de toenmalige Amerikaanse minister van defensie, Donald Rumsfeld, Thailand en de omliggende landen op tot een samenwerkingsakkoord. Hij wilde de Amerikaanse marine inschakelen om de Straat van Malakka te bewaken. Dit is een lange zeestraat tussen Maleisië, Singapore en Indonesië die bij vele schepen op de route ligt maar waar piraterij een veel voorkomende activiteit is. Blijkbaar is de vertrouwensband tussen Amerika en de Aziatische landen niet echt goed want Maleisië en Indonesië wilden niet van zo’n akkoord met de VS weten. Ze beseffen blijkbaar wel dat er een probleem is want Maleisië heeft Thailand wel gevraag, samen te werken om te patrouilleren aan de in- en uitgangen van de Straat van Malakka. Ook Somalië maakt sinds kort jacht op piraten. Het land deed hiervoor beroep op het Amerikaanse bedrijf Topcat Marine Service. Het gaat op zoek naar een moederschip waarvan de motorboten vertrekken die schepen gaan overvallen. Het aantal gevallen van piraterij voor de kust van Somalië was in 2005 sterk gestegen. Onder andere een voedselschip van de Verenigde Naties en een luxe cruiseschip werden aangevallen. Ze werden bestookt met granaten en machinegeweren. 

Piraterij valt niet goed te praten maar het heeft wel voor enkele belangrijke wendingen in de geschiedenis gezorgd. Zo hebben ook onze noorderburen een belangrijk aandeel gehad in de geschiedenis van de piraterij. Niet alleen de Vliegende Hollander (bekend piratenschip) maar ook Willem Van Oranje zou een piratenverleden hebben. Arne Zuidhoek is een Nederlandse schrijver die na een loopbaan in de koopvaardij een aantal boeken omtrent zeevaart gepubliceerd heeft. Zo schreef hij onder andere de Piraten Encyclopedie. Hij zegt het volgende:”Aan piraterij is de oprichting van de staat der Nederlanden te danken.” Zuidhoek: Willem Van Oranje was een reder die onrechtmatige kapersbrieven leverde aan zeelieden, de Watergeuzen, waarmee die zich veroorloofden op rooftocht te gaan. Met de opbrengst financierde hij de opstand tegen de Spanjaarden. Naar de huidige maatstaven was Van Oranje een terrorist. Een zeerover werkt voor zichzelf. Daarom was Piet Hein geen piraat toen hij de zilvervloot veroverde op de Spanjaarden. Hij was een doortastende ambtenaar die in opdracht werkte van de West-Indische Compagnie. Die figuren waren grote helden. Maar de kleine man die voor eigen rekening en risico werkte op zee werd aangeduid als piraat. Dat moeten we niet romantiseren zoals in films, ze werden rover omdat ze vaak niet langer onder het bevel van een koning of regent wilden staan die hen uitbuitte. Hun soms geweldadige optreden is niet goed te praten, maar velen van hen vochten voor hun vrijheid en soms gewoon om te kunnen eten. Bij de tien internationaal meest legendarische piraten in de zeventiende en achttiende eeuw behoren minimaal vier Nederlanders en De Graaf was zeker de belangrijkste. Hij was meer dan tien jaar kapitein en vlootvoogd over soms tientallen piratenschepen tegelijk. Dat was een grote prestatie. 

Volgens Historici zou piraterij ontstaan zijn bij de Vikingen. De eerste bekende piraat was Awilda. Hij leefde ongeveer vierhonderd jaar na Christus. Na hem kwamen er nog figuren die momenteel tot de verbeelding spreken. Namen zoals Baltazar de Cortes, Khair ad Din (Barbarossa / Roodbaard), Albert W. Hicks en Davey Jones om er maar enkele te noemen. De allerbekendste is natuurlijk Edward Teach, beter bekend als Zwartbaard. Zijn volgelingen zetten zijn bloeddorstige rooftocht nog steeds verder maar momenteel is vooral Azië het strijdtoneel. De buit is niet langer goud maar drugs en smokkelwaar.

Van vierde provinciale tot tweede klasse: waar eindigt de opmars van Kevin Geudens? De 26-jarige middenvelder begon zijn voetbalcarrière bij KVV Blauwvoet Oevel en speelt nu voor KV Mechelen, na tussenstops bij Meerhout, Dessel Sport en Verbroedering Geel. Sinds dit seizoen geniet Geudens het statuut van profvoetballer.Daardoor kon hij zijn job als arbeider opgeven en zich nog meer toeleggen op de sport. Sinds het begin van deze competitie is Geudens een van de steunpilaren van Malinwa, maar mooie liedjes duren niet lang. Dat ondervond ook Geudens. Een schouderblessure gooide roet in het eten. Momenteel werkt hij hard aan zijn comeback en vorige zondag viel hij een eerste keer in. Mogelijk kan zijn terugkeer nog beslissend zijn met het oog op de eindronde.

Je speelt sinds dit seizoen bij tweedeklasser KV Mechelen. Er bestaat in Mechelen nogal wat rivaliteit tussen het rood-gele KV en het groen-witte Racing. Heb je daar al iets van gemerkt?
Kevin Geudens: “Ja, dat is onvoorstelbaar. Minimum twee tot drie keer per week word je daarmee geconfronteerd. De mensen van KV kopen zelfs rood-gele schoenen, om te tonen dat ze echte kakkers zijn. De spelers houden daar rekening mee. Wij doen nooit iets groen-wit aan in de buurt van de club. De eerste keer dat je dat wel doet, word je meteen terechtgewezen.”
 
Je lijkt uit ervaring te spreken.
Spijtig genoeg heb ik het inderdaad zelf moeten ondervinden. Toen ik mijn contract ging tekenen, was het redelijk warm. Ik had net een wit polohemdje gekocht met groene, horizontale strepen. Iets dat op dat moment in was. Ik had echter niet stilgestaan bij de rivaliteit tussen de Mechelse clubs en kwam in die outfit op KV aan. Toen ik binnenkwam, zeiden ze meteen: “Je bent hier niet op de Racing, je bent op KV!” Toen pas viel mijn frank. Ik heb mijn contract getekend, maar dat hemdje heb ik sindsdien niet meer gedragen. Ze hebben er eens mee gelachen en gelukkig bleef het daarbij.”

Lijdensweg
Je bent lange tijd afwezig geweest wegens een zware schouderblessure.
Op twee december gebeurde het in een wedstrijd tegen United. Na twintig minuten ging ik een kopduel aan. Terwijl ik sprong, bukte mijn tegenstander zich, waardoor ik over hem viel en op mijn schouder landde. Die raakte meteen uit de kom, maar toen ik weer rechtstond, zat ook mijn schouder weer in de goede positie. Ik speelde dan nog een viertal minuten verder, maar bij een volgende corner werd er aan mijn truitje getrokken en raakte mijn schouder weer uit de kom. Later bleek dat alle aanhechtingen van mijn rechterschouderspier afgescheurd waren. Ik werd meteen geopereerd. De revalidatie verliep voorspoedig, zelfs beter dan gepland. Eerst zou ik vier tot zes maanden out ging zijn, maar nu, na drie maanden, heb ik toch al enkele wedstrijden gespeeld. Tijdens mijn revalidatie zocht ik in Genk de kinesist van de Maaseikse volleybalclub op. Die man weet veel van schouderblessures en heeft mij heel goed geholpen. Dankzij hem ben ik zo snel terug fit geraakt.”

Eindronde
KV Mechelen is nog steeds in de running voor een eindrondeticket en promotie naar eerste klasse. Denk je dat de eindronde een haalbare kaart is voor KV?
“Ik schat die kans hoog in. De derde plaats in de competitie geeft recht op eindronde. Antwerp en Dender hebben beide al een periodetitel en wij staan momenteel vrij stevig op de derde plaats. De zes punten die we voor staan op Kortrijk geven een geruststellend gevoel. Met nog zes wedstrijden te spelen moet dat eindrondeticket binnen zijn. Winnen we nog driemaal, dan kan er niets meer fout gaan.”

Vorig jaar speelde je met Verbroedering Geel ook de eindronde. Beschouw je deze ervaring als een voordeel met het oog op het einde van dit seizoen?
“Nu weet ik al wat het is. Maar de eindronde blijft toch altijd een beetje stresserend omdat er zoveel publieke belangstelling is. De wedstrijden worden ook rechtstreeks op tv uitgezonden. Overal zijn de competities gedaan en iedereen komt kijken. Dit jaar bestaat de mogelijkheid om naar eerste klasse te gaan en dat werkt sowieso motiverend. Vorig jaar met Geel konden we alleen spelen voor het behoud, wegens het omkoopschandaal waarin de club betrokken was. Maar met KV hebben we echt de mogelijkheid om naar eerste klasse te gaan. Ik ben ervan overtuigd dat we een goede kans maken.”

Is het een droom om met KV naar eerste klasse te gaan?
“Zeker. Van kleins af droom je om ooit daar te kunnen spelen en op tv te komen. Nu zijn we daar heel dichtbij. Als we in de eindronde een goede start kunnen nemen, hebben we de kans op promotie in eigen handen. Ik word 27 jaar: voor mij is dit het moment om naar eerste klasse te gaan. Ik ben geen 22 meer.”

Tijdens de indrukwekkende bekercampagne van KV dit seizoen kwamen er nog andere talenten van je boven. Je was als analist te gast in de eerste uitzending van Malinwa TV, een programma dat voor en tijdens de wedstrijden de supporters entertaint. Van Malinwa TV tot in de Champions Leaguestudio bij Robin Janssens en Gilles de Bilde?
“Nee, dat is zeker mijn ambitie niet (lacht). Bij mij telt enkel het sportieve. Ik zou heel graag in eerste klasse spelen. Commentator of co-commentator voor tv worden zegt mij niets. Daar zou ik mezelf niet op mijn gemak voelen. Ze hebben mij dat gevraagd bij KV Mechelen, en hoewel ik dat nog nooit had gedaan, heb ik toch toegezegd. Het is heel goed meegevallen. Ik was er zelf een beetje bang voor, maar de reacties waren zeer positief.”

Professioneel
Sinds vorig seizoen heb je een contract als profvoetballer. Heeft deze ontwikkeling een grote impact gehad op jouw dagelijks leven?
“Dat heeft heel veel veranderd. Ik ging altijd graag werken, maar doordat ik ’s avonds moest voetballen, maakte dat alles extra zwaar. Als profvoetballer heb ik veel meer rust. We trainen op maandag en dinsdag twee keer, op donderdag en vrijdag slechts één keer. Ik kan nu veel rustiger naar die trainingen toeleven. Als je overdag nog moet gaan werken, is die situatie helemaal anders. Ik had een job bij De Beuckelaer in Herentals, waar ik tot 16u moest werken. Daarna moest ik me telkens haasten om op tijd op de trainingen te verschijnen. Pas rond 20u was ik thuis en kon ik iets eten: het was echt een heel druk leven. Nu heb ik een zee van tijd, als ik niet geblesseerd ben, tenminste. Ik kan rustig eten en op mijn voeding letten. Als je wil, kan je heel professioneel leven en dat is zalig. Vroeger at ik bijna niets als ik ging werken. Nu neem ik de tijd om een gevarieerd ontbijt te nemen en tussen de trainingen ook gezond te eten. Mijn dag is nu echt goed georganiseerd.”

Jij bent pas op je 25ste profvoetballer geworden. Sommige jonge talenten hebben al op hun achttiende een contract. Bestaat het gevaar niet dat deze jongens gaan zweven?
“Er zijn veel jongens die daar goed mee omgaan, maar ik denk dat het voor veel jongere kerels wel een goede les zou zijn om eerst te weten wat werken is. Ik heb dat allemaal meegemaakt en voor mij is dit leven eigenlijk veeleer een surplus. Er zijn veel jonge gasten van rond de twintig die op training niets uitzetten en geen moeite doen. Dan denk ik: jongens, ga hier goed mee om, anders kan je over twee jaar gaan werken. Ik weet wat het is om ’s morgens vroeg op te staan en ’s avonds nog te moeten trainen. Ik durf die jongens daar dan ook wel eens op te wijzen. In de voorbereiding zei een van die spelers tegen mij: “Als het bij KV Mechelen niet lukt, zal ik wel gaan werken.” Ik heb hem toen geantwoord dat werken veel lastiger en zwaarder is dan hier een paar keer in de week te komen trainen.”

Heeft die werkervaring jou gemotiveerd om extra je best te doen?
“Jazeker, het zit in mijn karakter om hard te werken. Ik heb dat ook via mijn opvoeding meegekregen. Mijn ouders vonden dat ik op mijn negentiende moest gaan werken, en zo is het ook gebeurd. Daarom doe ik op training ook extra moeite, om de situatie waarin ik nu zit zo lang mogelijk te kunnen behouden. Ik heb een contract van twee jaar in Mechelen en na die periode kan het worden stopgezet of verlengd. Ik ga er alles aan doen om een contractverlenging te krijgen. Mijn doel is nog drie à vier jaar op deze manier te kunnen doorgaan. Hopelijk kan ik die periode zo lang mogelijk rekken.”

Iedereen op en rond het veld van KV draagt de naam kakker. Wat vind je van die negatief klinkende bijnaam?
“In het begin is dat raar om te horen, want het klinkt als een scheldwoord. Maar ze zijn dat in Mechelen zo gewoon dat iedereen daar zegt dat ze kakkers zijn. In Mechelen beschouwen ze dat helemaal niet negatief. Ze zijn daar zelfs heel trots op. Wanneer ze mij kakker noemen, ben ik daar ook trots op. Ik ben trots dat ik voor dat volk mag spelen.”

“Je maakt geen schijn van kans als ze proberen het schip te overmeesteren”

Van Gibraltar tot de Arctische Oceaan, Rik Nuyts (23) uit Vorselaar heeft al heel wat watertjes doorzwommen. Dankzij zijn opleiding tot scheepvaart ingenieur aan het Maritiem Instituut te Vlissingen kreeg Rik de kans een groot deel van de wereld te zien. Tijdens zijn stageperiode verbleef hij zes maanden aan boord van de Marland Green. Een 150 meter lang vrachtschip dat eigendom is van een Nederlandse rederij. Daar leerde hij zowel het technische als het maritieme aspect van het leven aan boord kennen. Ondertussen behaalde Rik het diploma ‘maritiem officier’. Toch verkiest hij zijn gezellige thuis boven het leven op zee. Momenteel werkt Rik als stukadoor bij de plafonneringfirma van zijn vader Roger. Gelukkig bezit deze een klein jacht. Daarmee kan zijn zoon er op uit trekken als de zee hem roept.

Soms zit je weken aan een stuk op zee zonder een voet aan grond te zetten. Als je dan toch eens ergens aanmeert om te laden en te lossen, zijn er dan bepaalde dingen die je ‘moet’ gedaan hebben?
Rik Nuyts: Wanneer je als zeevaarder van zo’n schip komt, is het eerste dat je doet ergens gaan eten. Je neemt dan een taxi en vraagt meteen het duurste restaurant in de buurt. Na het eten gaan we meestal op zoek naar de plaatselijke uitgaansbuurten. In Singapore bijvoorbeeld waren dat echte uitgaansflatgebouwen zeg maar. Dat was een appartement met op elke verdieping een viertal discotheken. Het is daar wereldbekend voor, zeker de moeite! Maar ook in China bijvoorbeeld. Daar is uitgaan eigenlijk taboe. Bier en zo mag bijna niet gedronken worden. Daar zijn we toen één keer naar een discotheek geweest. Die we toen trouwens toevallig gevonden hadden want voor de rest was daar niets te zien. Dat begon om acht uur. Die Chinezen deden goed mee, er was daar een dansvloer die bewoog en zo dat was ook best wel knap hoor. Maar om twaalf uur stipt was het gedaan. Dan gingen de lichten daar aan en bewogen die Chinezen zich heel braaf naar huis. Ook bier was er een uitzondering op de regel. We kregen daar warm bier dat van het schap werd gehaald. In St. Petersburg hebben we zo wel een slechte ervaring meegemaakt. Ik ben daar toen met de rest van de bemanning naar een Irish pub geweest. Er is iemand daar blijven hangen en die is niet meer terug geraakt. Hij kwam uit die pub, wilde de taxi nemen en werd toen overvallen. Zijn gezicht was helemaal kapotgeslagen. Die lag daar naakt op straat, dat was wel gerellig! Dat is ook Rusland natuurlijk. Hij heeft een half jaar moeten revalideren van die nacht. We zijn daar sindsdien ook nergens meer alleen weggeweest.

Op zes maanden tijd doorkruis je heel wat zeeën en bezoek je heel wat landen. Kan je je route eens in het kort beschrijven?
Nuyts: Ik ben per vliegtuig naar Hongkong gereisd. Daar lag het schip aan dok. Ze waren het op dat moment een groot onderhoud aan het geven. Bij het vertrek hebben we eerst een paar plaatsen in China aangedaan om van daaruit richting Australië te varen. Onderweg passeerden we ook Sakhalin, een Japans en Russisch eiland. Daarvoor zijn we door het ijs gevaren. Echt knap was dat, je zag de zeehonden op het bevroren water liggen. Het waren geen drijvende stukken ijs maar een echte vlakte die wij met ons schip eigenlijk doorsneden. We kwamen dan aan in Australië. Dat was een knap land hoor, het mooiste dat ik heb gezien. Van Australië voeren we verder naar Italië om vervolgens richting Nigeria te trekken. De laatste grote verplaatsing was van Nigeria naar Brazilië. Dat was mijn eindpunt. Toen ben ik met het vliegtuig naar huis gekomen.

Sommige mensen die aan boord van een schip komen hebben wel eens last van zeeziekte. Hebben ervaren zeelui als jullie daar nog moeite mee? En wat bij zwaar stormweer?
Nuyts: Enkel in het begin, de eerste dagen. Dan heb je het soms wel eens echt zitten. Je voelt je dan slecht. Maar normaalgezien heb je er de rest van die maanden geen weet meer van. Je voelt zelfs niet meer dat de boot constant in beweging is. Of het moest hard stormen natuurlijk. Je zoekt ook middelen om zo comfortabel mogelijk te kunnen leven. Als de boot zo ligt te schommelen probeer ik mijn bed zo te installeren dat ik zo stabiel mogelijk lig. Ik lig dan eigenlijk in een soort kuil. Een zware storm komt in stappen. Je voelt hem zich geleidelijk aan opbouwen. Op de duur raak je er ook wel aan gewend. Schrik is er dan niet meer bij. Als het echt hard stormt komt het water wel eens over het dek. Dat is heel gevaarlijk, dan mag je in principe niet aan dek lopen. Als er dan iets met je gebeurt, ziet men je gewoon niet meer.

Je was natuurlijk niet op vakantie. Had je een specifieke taak op de Marland Green?
Nuyts: De taken waren tweedelig eigenlijk. Ik stond een periode in de machinekamer van het schip voor de onderhoud van alles aan boord in verband met machines en veiligheidsmiddelen. Ik werd dan gestuurd door een computerprogramma dat me vertelde wanneer ik welke onderhoudsklus moest uitvoeren. Het tweede deel was navigatie. Dat is een hele andere kant van het leven op een schip. Je hebt de mensen van de onderhoud, de vuil mannen zeg maar en dan de mensen van boven, de stuurofficieren. Zij doen vooral de navigatie maar ook de administratie van het schip. Als een schip in een haven aanmeert komt daar veel bij kijken. Papieren moeten in orde zijn voor de havenautoriteiten en de douanen. Ook het inladen van de vracht moet zeer zorgvuldig gebeuren om de stabiliteit van het schip te garanderen. Gebeurt dit niet dan bestaat de kans op kapsijzen. Daar heb ik eigenlijk vier jaar voor moeten studeren om dat te kunnen. Tussen mijn werkuren door moest ik natuurlijk ook nog aan mijn stageverslagen werken. Ik moest zo bijvoorbeeld een reis uitstippelen van de ene kant van de wereld naar de andere.

Het gezelschap aan boord bestond uit verschillende nationaliteiten, doorbrak het samenhorigheidsgevoel de landsgrenzen?
Nuyts: Jazeker, ik was eigenlijk als Belg in Nederlandse loondienst. Dat op zich was al vreemd natuurlijk. De officieren waren allemaal Nederlanders. Enkel bij de matrozen had je enkele vreemde nationaliteiten. Dat waren voornamelijk Filippijnen en Polen. Zij scheepten ergens in en werkten dan voor periodes van vier tot zes maanden, afhankelijk van de nationaliteit. De bemanning wisselde eigenlijk constant. In elke haven ging er wel iemand van boord of kwam er aflossing. Toen ik aankwam zat ik met allemaal andere mensen dan toen ik vertrok. In totaal zaten we ongeveer met een zeventiental scheepslui aan boord. Er ontstaat dan wel een heel sociale band natuurlijk. Na het werk is het niet zo dat iedereen meteen zijn kajuit opzoekt. We kwamen dan vaak samen in de bar of de recreatieruimte om samen een pintje te drinken. Er werden ook regelmatig feestjes of barbecues gedaan.

Iedereen kent het gebruikelijke ritueel dat gepaard gaat met het dopen van een schip. Er wordt dan een fles wijn tegen de boeg kapotgeslagen. Heb jij ooit iets dergelijks meegemaakt?
Nuyts: Ja, het Neptunusfeest is ook zo’n soort van doop maar dan bij mensen. Wanneer je voor de eerste keer over de evenaar gaat organiseren ze zo’n feestje. Dan moet je enkele opdrachten doen om je te bewijzen tegenover de rest van de bemanning. Zo legden ze bijvoorbeeld een plank over de rand van het schip en zetten op het einde ervan een vol glas zeewater. Ik werd toen geblinddoekt en moest over deze plank kruipen om uiteindelijk het glas water leeg te drinken. Ondertussen hadden ze, zonder dat ik het wist, de plank in het midden van het dek gelegd. Schrik dat ik toen gehad heb! Ja, ik was daar echt mee weg!

Je werkt momenteel als stukadoor bij de firma van je vader. Was het leven op zee dan toch niets voor jou?
Nuyts: Nee, je bent altijd heel lang weg. Om dat jaren aan een stuk te doen, dat was mijn ding echt niet. Je zag aan die mensen aan boord dat die als zij thuis kwamen geen sociaal leven hadden. Die waren enkel over hun familie bezig want vrienden of zo hadden ze thuis meestal niet. Toen dacht ik van dat heb ik er niet voor over.

Mensen associëren het leven op zee ook vaak met piraterij. Is dit het gevolg van films zoals ‘Pirates of the Carabean’ of bestaat dit fenomeen werkelijk?
Nuyts: Er zijn een paar gebieden en zeeën in de wereld, vooral in Azië aan de kanten van Indonesië, waar piraterij nog altijd bestaat. Het zijn van die louche mensen die met speedboten zonder lichten rond je schip komen varen. Vervolgens proberen zij aan boord te komen om onopgemerkt te stelen. Soms trachten zij ook het schip te overmeesteren. Er zijn enkele gevallen bekend van schepen die gewoon verdwijnen. Ze worden geënterd en dan helemaal overschilderd. Onder valse papieren worden ze dan terug te water gelaten. Ik heb het zelf ooit een keer meegemaakt toen we in Vietnam voor anker lagen. Er zijn toen vreemden aan boord gekomen vanuit kleine bootjes. Ze hebben toen heel veel materiaal gestolen. Vooral touwen en trossen maar ook apparatuur zoals boormachines waren weg. Toen was het groot alarm natuurlijk. Er bestaan procedures in dergelijke gevallen. We moesten allemaal op een centrale plek verzamelen en daarna in groepjes patrouilleren om te zien of er nog ‘piraten’ aan boord rondspookten. Zonder wapens of zo want die zijn verboden op Nederlandse koopvaardij. Eigenlijk maak je dus geen schijn van kans als ze proberen het schip te overmeesteren. We kunnen enkel met brandweerslangen proberen hen weg te spuiten. Dat is onze enige vorm van verdediging.

Negen jaar geleden begon Bert Fierens (29) uit Pulle voor het eerst op de lokale fuiven plaatjes te draaien. Ondertussen is hij uitgegroeid tot een van de meest geliefde dj’s in de Noorderkempen. DJ Billy Graziandee zoals zijn artiestennaam luidt, is de dag van vandaag een heuse publiekstrekker op de affiches. Binnenkort viert hij zijn tienjarig bestaan als dj.

Herinner je je de allereerste plaat nog die je ooit kocht?
Toen ik nog heel jong was en nog lang geen dj, kreeg ik voor mijn verjaardag van mijn zus enkele singeltjes. Ik had er toen twee gevraagd. Dat waren The Look van Roxette en Mijn naam is Jaap van André van Duin. (lacht) Een andere die ik er had bij gekregen was Paradise City van Guns & Roses. Dat was mijn favoriet. Die speelde ik toen het meest. Mijn eerste plaat was trouwens ook van Guns & Roses. Later kocht ik vooral cd’tjes van Biohazard.

Denk je nog vaak aan de beginjaren van je dj-carrière?
Ja, ik was al van kleins af gepassioneerd met muziek bezig. Het begon allemaal zeer onschuldig met cd’tjes te draaien op kleine feestjes. Toen twee vrienden van mij, Kevin Sels en Wout Woestenbergs, op veertienjarige leeftijd plaatjes begonnen te draaien, was het een logische stap om met hen mee te doen. Ik ging in die periode regelmatig naar fuiven en vond de muziek daar altijd slecht. Ik dacht toen vaak bij mezelf, dat kan ik beter. Dus kocht ik zelf een tweedehands mengpaneeltje en ging ik samen met de Celle en de Woesty oefenen. Vervolgens hielp ik hen ook op fuifjes in zaal ‘t Anker in Pulle. Toen we twintig werden, organiseerden we voor de eerste keer ons eigen evenement. De Easter After Party die nog steeds op de fuivenkalender staat. Zo is het eigenlijk allemaal begonnen.

Heeft je interesse in muziek je nooit overtuigd om een instrument te leren spelen?
Toen ik twaalf jaar was heb ik een klein beetje op gitaar gespeeld. Het ontbrak me vooral aan talent. Om echt goed te worden moet je er ook veel tijd in steken en zo geduldig was ik niet.

Iedereen in de muziekwereld heeft wel idolen waarop zijn werk geïnspireerd is. Hoe zit dat bij jou?
Mijn idolen nu zijn vooral de mannen van Soulwax en Discobar Galaxy. Die gasten zijn echt geweldig. In mijn beginjaren bestonden zij natuurlijk nog niet. Toen was ik vooral fan van de groep Biohazard. Maar dat heeft me niet echt geïnspireerd om dj te worden. Alleen mijn naam is er wel een beetje van afgeleid. De zanger van Biohazard noemde namelijk Billy Graziadei. Wat dan in ons plaatselijk dialectje klonk als Billy Graziandee.

Is de agenda van DJ Billy Graziandee momenteel goed gevuld?
Ja, eigenlijk wel. Ik krijg de laatste weken veel telefoontjes van organisatoren die mij op de affiche willen. Deze vrijdag bijvoorbeeld speel ik op een vat in Brecht. En zaterdag doe ik een tentfuif in Zandhoven. De twee volgende weken speel ik telkens op fuiven in zaal ‘t Anker in Pulle. Ook dubbele boekingen zijn de laatste tijd schering en inslag. Mensen die privé feestjes geven, durven mij ondertussen ook al komen vragen. Zo heb ik de laatste tijd op nogal wat trouwfeesten mogen draaien. Aangezien mijn maten beginnen te trouwen hoort dit er natuurlijk ook bij.

Wat was het grootste evenement waarop je tot nog toe mocht spelen?
In 2000 deden we de millenniumfeesten in Vosselaar, een eenmalige fuif ter gelegenheid van het nieuwe millennium. Wij hebben er die avond gedraaid en ook Milc Inc trad op, toen nog met de oude zangeres. Wij speelden voor en na hun optreden. Dat was toch een van de grotere dingen die ik in mijn carrière heb mogen doen.

Je spreekt vaak over wij.
Ja, ik heb steeds met enkele dj’s een formatie gevormd. In het begin waren we met drie: ik, PD Celle Royal, en DJ Woesty. Wij vormden de Mega Ambi DJ’s. Later ben ik samen met Steven Hofmans beginnen draaien onder Discobar Eleven. Er was ook wel wat concurrentie met andere formaties. Hier in de buurt waren dat bijvoorbeeld Discobar Fantasy, DJ Red of Discobar Sub-misson. Wij waren er natuurlijk van overtuigd dat we de besten waren. De keuze van dj hing vroeger vooral af van connecties. Wie iemand van de organisatie van een evenement kende, was al zeker dat hij die avond mocht draaien. Wij speelden toen vooral in ‘t Anker. Een hip café waar veel volk vanuit de buurt over de vloer kwam. Zo komen die connecties vanzelf natuurlijk.

Kan je leven van je inkomsten als dj?
Die inkomsten zijn eigenlijk heel beperkt. Al wat ik daar mee verdien, kruipt er sowieso meteen terug in. Platen en ander materiaal zijn niet goedkoop natuurlijk. Met fuiven is echt niets verdiend. Je moet meestal nog veel materiaal huren. Het zijn ook dikwijls organisaties die niet echt het grote geld willen geven aan een dj. Houd er ook rekening mee dat je niet te duur mag worden. Anders is de concurrentie je te snel af. De feestjes die ik de laatste tijd nogal doe zoals trouwfeesten bijvoorbeeld verdienen toch iets meer. Dat is ook de reden waarom ik die dingen meer begin te doen. Ik had daar vroeger nooit aan gedacht. Ik had zelfs gezworen dat ik dat nooit zou doen. Maar het geld is uiteraard nodig voor nieuwe platen en materiaal.

Krijg je nooit klachten van buren over geluidsoverlast wanneer je oefent?
Vroeger toen ik nog thuis woonde moest ik daar wel wat voor oppassen. Mijn ouders konden die harde muziek niet zo appreciëren. De buren hebben er echter nooit last van gehad. Ik zorg er altijd voor dat mijn oefenruimte goed genoeg geïsoleerd is. Ikzelf ondervind af en toe wel eens de nadelen van al die decibels. Als je zo een avond in dat lawaai hebt gezeten, voel je dat de volgende ochtend toch nog in je oren. Gelukkig heb ik voorlopig nog niets gemerkt van eventuele beschadiging van mijn gehoor. (lacht)

Heb jij een favoriet doelpubliek?
Ik zie vooral graag jeugd op de fuiven waar ik kom draaien. Liefst dan nog een tikkeltje alternatief. Je kent het wel, het volk dat naar Chiro en scouts fuiven komt.

Op fuiven lopen er altijd wel mensen rond die al eens iets te veel gedronken hebben. Heb je daar nog nooit last mee gehad?
Wij hadden met de Mega Ambi DJ’s een mascotte, Flat Eric. Dat was zo’n levensgrote teddybeer uit de videoclip van het lied Flat Beat van Monsieur Oizeau. Die zijn we wel een paar keer bijna kwijt geweest aan dronken fuifbeesten. Zo is het meerdere keren gebeurd dat we opeens iemand in de zaal met onze beer zagen rondlopen. Op een keer tijdens een tentfuif is het zelfs gebeurd dat er een gast klaar stond om met Flat Eric in een taxibus te kruipen. Gelukkig konden we de taxi nog net op tijd tegenhouden. Ook onze vlag hebben ze meerdere malen proberen te stelen.

Heb je nog grootse plannen in de toekomst?
Echt groots heb ik het nooit gezien. Ik wil het vooral goed doen. De reputatie van beste allround dj, dat is mijn opzet. Mijn ambitie ligt momenteel bij de grotere tentfuiven in de buurt. Die zou ik graag nog allemaal doen. Discotheken staan niet op mijn verlanglijstje.